Hoe komen ze erop?

Afgelopen week had ik het even moeilijk toen ik (i.v.m. mijn nieuwe rolstoel) ergens niet binnen kwam. Ik geneerde mij kapot en tot overmaat van ramp zei iemand: “je moet het wel zelf kunnen hoor, anders wordt het nooit makkelijker”. Ik dacht dat ik ging ontploffen. Gelukkig was er op dat moment iemand die het voor mij opnam. Het bleek te liggen aan de deurmat, die mijn anti-kiep wielen blokkeerde. 

Dit soort uitlatingen doen zich met enige regelmaat voor. Dat zijn dan ook momenten dat ik het liefste -of in een hoekje zou wegkruipen, -of gewoon van me af zou willen bijten. 

Zo heb ik momenteel echt een schijt-hekel aan ‘staarders’, vorige week waren er ook weer twee meisjes die mij ongegeneerd bestudeerden. Het liefst had ik iets gezegd als: “kunnen jullie ’t zien?” Maar in plaats daarvan staarde ik gewoon terug. Ik merk, -ondanks de kwetsende kant hiervan- dat ik een wat dikkere huid begin te kweken. Eerder had ik me in huis verstopt en de wereld langs me heen laten gaan. Tegenwoordig denk ik: “ik ben niet anders dan anderen, niet minder waard en geen aanhangsel van de maatschappij. Ik kan ook dingen bereiken.” 

Het kweken van die dikkere huid is niet altijd makkelijk. Momenten zoals van de week zijn erg lastig. Vooral omdat ik er zó van opkeek dat iemand dit ècht zei, was ik nogal lamgeslagen. Maar ja, je hoort mensen soms gekke dingen zeggen. 

Ook is mij al meerdere malen ‘mede gedeeld’ dat ik vast geen relatie zou kunnen krijgen door mijn beperking. De eerste keer nam ik deze uitspraak nog serieus, tot ik een relatie met mijn vriend kreeg. Nu kijk ik eerder een soort van ‘geamuseerd’ naar deze mensen, knik wat en laat het maar gewoon gaan.

“Ze moesten eens weten.” :p  Achteraf vertel ik het mijn vriend, en liggen we samen dubbel. 

Hieronder een liedje wat zich standaard in mijn hoofd afspeelt bij een dergelijke opmerking, zoals hierboven beschreven.

Categoriesblog

Begin typing your search above and press return to search. Press Esc to cancel.