Weten is anders dan voelen

Soms voel je iets en denk je; ik wéét dat het niet zo is. En toch blijft je gevoel aan je knagen.

Dit had ik vandaag. Ik voelde me zó minderwaardig omdat ik in die stoel zit. Ik voelde me anders, alsof ik minder goed ben dan mensen die zonder problemen kunnen lopen. Ik wéét dat dit niet zo is, dat het tussen mijn oren zit en dat ik net zo waardevol ben als ieder ander mens. Toch doen deze momenten zich regelmatig voor. 

Daarentegen zijn er ook momenten dat ik me ‘on top of the world’ voel. Dat zijn vaak momenten waarop ik mijn rolstoel goed onder controle heb en heen en weer race zonder bang te zijn dat mensen naar me kijken, omdat ik weet dat ik mezelf red. Juist op terreinen waar anderen denken dat het lastig is in een rolstoel. Dan voel ik me een halve stuntvrouw die iedereen een poepie laat ruiken.

Die momenten geven me weer dat stukje zelfvertrouwen wat ik nodig heb als ik me ‘anders’  voel dan anderen.

Het is met momenten allemaal ontzettend kut. Dat zijn momenten dat ik die rolstoel het liefst mijn raam uit gooi, momenten dat ik in mijn stoel te schelden en te fluisteren dat ik dit allemaal gewoon niet wil. Die momenten heb ik nu maar als ‘normaal’ en als ‘deel van mijn proces’ gelabeld. 

Maar ja, weten en voelen… 

Ik zie het inmiddels maar als; mezelf de juiste mantra’s aanleren. 

En ik blijf ze herhalen, totdat ik ze in iedere vezel van mijn lijf geloof en voel.

Want ik bèn net zo veel waard als ieder ander! 

Categoriesblog

Begin typing your search above and press return to search. Press Esc to cancel.